در پی پیامدهای اقتصادی پس از جنگ اخیر، افزایش قیمت بنزین و بلیت هواپیما در ایالات متحده، موج جدیدی از اقبال عمومی به سفرهای ریلی شکل گرفته است. با این حال، گزارشها حاکی از آن است که زیرساختهای فرسوده و تمرکز تاریخی آمریکا بر حملونقل باری، مانع از پاسخگویی به این تقاضای فزاینده شده است.
به گزارش صارم آنلاین به نقل از دویچه وله، وضعیت شبکه ریلی آمریکا با چالشهای ساختاری زیر روبهرو است:
۱. اولویتبندی حمل بار به جای مسافر
آمریکا اگرچه بزرگترین شبکه راهآهن جهان را در اختیار دارد، اما این شبکه عمدتاً برای حمل بارهای سنگین طراحی شده است. از اواسط قرن بیستم، با تغییر جهت بودجههای فدرال به سمت توسعه بزرگراهها و فرودگاهها، زیرساختهای ریلی مسافری از اولویت خارج شدند. این میراث باعث شده است که مسیرها برای قطارهای پرسرعت (مشابه استانداردهای اروپا و شرق آسیا) ناامن یا فاقد بهرهوری لازم باشند.
۲. ناتوانی در رقابت با سرعت جهانی
به عنوان نمونه، «کریدور شمالشرق» که شهرهای بوستون و واشنگتن را به هم متصل میکند، مسیری ۷۳۵ کیلومتری است که طی کردن آن حدود ۷ ساعت زمان میبرد. آلن زارمبسکی، متخصص مهندسی راهآهن در دانشگاه دلاویر، علت این کندی را پیچوخمهای زیاد و انطباق مسیر با پستیوبلندیهای زمین میداند که اصلاح آن را بسیار هزینهبر و دشوار کرده است.
۳. چالشهای پروژه قطار سریعالسیر کالیفرنیا
پروژه اتصال لسآنجلس به سانفرانسیسکو که از سال ۲۰۰۸ آغاز شد، نماد بنبستهای اجرایی در این حوزه است:
-
افزایش سرسامآور هزینهها: بودجه اولیه ۳۳ میلیارد دلاری، اکنون به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار رسیده است.
-
تأخیرهای گسترده: تکمیل این پروژه که قرار بود تا سال ۲۰۲۰ پایان یابد، اکنون تا سال ۲۰۳۸ هدفگذاری شده است؛ یعنی حدود دو دهه تأخیر نسبت به برنامهریزی اولیه.
-
موانع سیاسی و اجتماعی: برآوردهای اولیه غیرواقعبینانه، در کنار مخالفت جوامع محلی برای عبور خط آهن از مناطق مسکونی، از جمله دلایل اصلی کندی این طرح است.
در شرایطی که مسافران آمریکایی به دنبال جایگزینهای کمهزینه برای سفرهای تابستانی هستند، شبکه ریلی این کشور همچنان درگیر سیاستهای دهههای گذشته است و مسیر طولانی و پرچالشی را برای مدرنیزاسیون و دستیابی به استانداردهای بینالمللی پیش رو دارد.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید